og er Júlíusson. Fæddur um miðjan júlí 1957. Er Dalvíkingur að ætt og uppruna og ólst þar upp við leik og starf. Kona mín er aftur á móti Akureyringur, Guðbjörg Ringsted myndlistarmaður, við eigum fjögur börn á aldrinum 12- 24 ára og höfum búið á Akureyri síðan 1998.

Það er mikið í tísku nú um stundir í öllum stjórnmálaflokkum að ræða um nauðsyn þess að ná sambandi við svokallaða grasrót flokkanna. Ég lít á sjálfan mig sem ósköp venjulegan Íslending og hef allt mitt líf verið í ágætum tengslum við hinn almenna mann.

Á Dalvík ólst ég upp innan um rótgróið sjálfstæðisfólk af gamla skólanum og þau áhrif sem ég varð fyrir af þessu góða fólki hafa mótað afstöðu mína til stjórnmálanna alla tíð síðan. Að hlýða á Stjána og Fúsa afa ræða pólitíkina eða fá stjórnmálaviðhorfið beint í æð frá körlunum á netaverkstæðinu sem dormuðu í kaffihléinu í mjúkum nótahaugnum – þetta var yndislegt. Þarna voru hinir hörðustu fylgismenn sjálfstæðisstefnunnar sem ég hef nokkurn tímann fyrir hitt og ég hef alla tíð síðan kappkostað að halda í heiðri þau gildi sem þetta fólk setti á oddinn og umgangast annað fólk með sama hætti og það gerði.

Í uppvexti mínum var mikið lagt upp úr gildi hvers einasta einstaklings fyrir samfélagið á Dalvík, hver og einn hafði sínu hlutverki að gegna og enginn var mikilvægari en annar í þeim efnum. Lífsbaráttan hafði þann tilgang að brauðfæða fjölskylduna, búa fjölskyldunni sem best lífsviðurværi og tryggja börnunum sem besta framtíð. Fólk var nægjusamt og lagði fyrir til mögru áranna eins og sagt var.

Mér eru þessi sjónarmið í blóð borin og hefur því oft þótt á undanförnum árum nóg um það algleymi sem ríkti við fjáraustur síðustu ára. Velgengi Íslendinga á síðustu árum óx okkur yfir höfuð, birgði mönnum sýn og við fjarlægðumst uppruna okkar- flugum á vit glæstra drauma án þess að leggja fyrir til mögru áranna. Lendingin er harkaleg, óhjákvæmileg og okkur öllum holl.

Verkefnið framundan er tiltölulega einfalt en mun taka verulega á því aðstæður okkar leyfa ekki annað. Nú er liðinn um stund sá tími að stjórnmálamenn geti gengið fram og lofað öllu fögru fyrir kosningar , vegir hér og jarðgöng þar, auknar bætur og fleiri opinber störf. Allt verður þetta að setja til hliðar meðan þjóðin vinnur sig út úr þeim þrengingum sem hún hefur ratað í.

Veruleikinn er þessi:

Tekjur ríkisins hafa dregist saman, þjónusta ríkisins hefur vaxið tekjunum yfir höfuð og skuldir þjóðarinnar við útlönd hafa stóraukist. Við þessu er ekki unnt að bregðast nema á eftirfarandi veg. Óhjákvæmilegt er að við greiðum skuldir okkar - við erum ekki óreiðumenn Íslendingar og til þess að það sé unnt verðum við að reyna að auka tekjur okkar og draga úr útgjöldum.
Verkefnið framundan er að virkja þann kraft til uppbyggingar, sem býr í athafnasamri og velmenntaðri þjóð.