Í fjárlagafrumvarpi ríkisstjórnar birtist sú stefna sem ríkisstjórnarflokkarnir ætla að framfylgja.
Fjárlagafrumvarp VG og Samfylkingarinnar fyrir árið 2010 ber með sér að þessir flokkar munu leynt og ljóst vinna að því að skera þannig niður í opinberum rekstri að verkefni og störf víða um land, sem tekið hefur mörg ár að berjast fyrir, munu að óbreyttu flytjast aftur til höfuðborgarsvæðisins. Augljóst er hverjum þeim sem skoðar tölur um afkomu ríkissjóðsins að allir munu þurfa að taka á sig auknar byrðar á næstu árum. Sumar þeirra tillagna sem fjárlagafrumvarpið inniber eru hins vegar svo ósvífin atlaga að landsbyggðinni að ekki er annað hægt en undrast þann viðsnúning sem hefur orðið á viðhorfi ríkisstjórnarflokkanna, sérstaklega þó VG.
Nú dugar lítt að segja að hér sé um dæmigerðan málflutning stjórnarandstöðu að ræða.
Í janúar á þessu ári gerðist sá merkilegi atburður í stjórnmálasögu landsins að minnihlutastjórn VG og Samfylkingar tók við völdum. Framsóknarflokkurinn dró þessa stjórn upp úr töfrahatti sínum og framganga formanns flokksins á þessum tíma var með þeim hætti að stóðst samjöfnuð við hvaða töframann sem var. Aðdáun forsætisráðherra minnihlutastjórnarinnar á galdrakúnstum Framsóknar var heil og óskipt. Svo margir létu blekkjast að næst þegar komið var að galdrastund þurfti þessi óskaríkisstjórn Framsóknarflokksins ekki lengur á stuðningi hans að halda. Viðbrögðum töframannsins í kjölfar kosningaúrslitanna 25. apríl, þegar meirihlutastjórn VG og Samfylkingar tók við völdum, mátti líkja við það að kanínan hefði vaxið töframanninum yfir höfuð.
