Nægjusemi

 

Í aldanna rás hafa Íslendingar lifað af því sem landið gefur af sér og hafa aldrei getað treyst á erlendar auðsuppsprettur til lífsviðurværis. Tími glimmersins er liðinn.
Að drepast úr hungri eða hroka Skoða sem PDF skjal Prenta út Senda hlekk á þessa síðu til vinar
Skrifað af: Administrator   
Fimmtudagur, 25. Júní 2009 09:13
Það er enginn hörgull álitsgjöfum á netinu. Hægur vandi er að sækja sér fróðleik, kynnast skoðunum fólks og kennir þar margra grasa.  Jónas Kristjánsson, fyrrverandi ritstjóri DV, er einn þeirra sem birtir lesendum skoðanir sínar á heimasíðu sinni jonas. is.  Sem sönnum álitsgjafa sæmir þá er honum ekkert mannlegt óviðkomandi og  er skammt stórra högga á milli hjá honum. Ólíkt mörgum starfsbræðrum í bloggheimum,  setur hann fram mál sitt fram með skýrum, einföldum og einbeittum hætti.   Í færslu 23/6 með yfirskriftinni “Ofursaltað kryddolíubragð “ virðist Jónas  algerlega aðframkominn af uppskafningshætti sveitamannsins á mölinni. Hann klykkir út með: ,,Í rauninni er mjög erfitt að búa annarsstaðar en á höfuðborgarsvæðinu“. Er ekki með ólíkindum að þessi 120.000 manns, sem búa utan Paradísar Jónasar, skuli ekki löngu fallin úr hor?  Nærtækast er að draga þá ályktun af skrifum Jónasar að lélegur matarsmekkur bjargi landsbyggðarlýðnum frá horfelli. Hvort skyldi sælkerinn frekur kjósa að drepast úr hungri eða hroka? Vona að hvorugt hendi hann en er tilbúinn að miðla honum af reynslu landsbyggðarmanns hvernig best er að nálgast ferskar og hollar kjötvörur.