Ný búgrein hefur skotið rótum á Íslandi. Þeir sem hana stunda kallast húsbændur. Húsbændur eiga verðtryggðar skuldir með veði í þúsundum íslenskra heimila. Fullgildur húsbóndi kallast sá sem nær þeim árangri að skuld hans verður mun hærri en verðgildi húseignarinnar sem hún hvílir á - skuldin þroskast svo vel að hún vex þeirri eign yfir höfuð sem henni var upphaflega sáð í.
Húseignin sem um ræðir er hið svokallaða lögheimili skuldarans. Sáning skuldanna á sér jafnan stað í jarðvegi á búi sem ber heitið lögheimili. Húsbóndinn hefur sjálfdæmi um það hvort eða hvenær hann uppsker afrakstur sáningar sinnar. Uppskeran, sem í þessari nýju búgrein er kölluð uppboð, á sér stað allt árið. Uppboð fara jafnan fram þegar veðskuldin hefur ekki lengur möguleika á að sjúga til sín meiri næringu úr viðkomandi lögheimili.
Þó kemur fyrir að rótarskot eigi sér stað og skuldin nær að sjúga næringu úr öðru lögheimili. Það afbrigði er kallað lánsveð í þessum búskap. Lánsveð gefur kost á því að fresta uppskeru um nokkurn tíma en að sama skapi þroskast skuldin áfram og ber um síðir ríkulegri ávöxt en ella.
Til heiðurs þessari nýju búgrein var hið rómaðað erindi Jónasar Hallgrímssonar úr kvæðinu Alþingi hið nýja (1840) umorðað að hætti dagsins:
Veikir skulu verðtryggðir
vorir salir.
Í grunni skal gjá vera.
Bóndi er verðtryggður-
búandi ótryggður-,
húsbóndi varinn vel.
Til upplýsingar og samanburðar þá er upphaflega erindi Jónasar þannig:
Traustir skulu hornsteinar
hárra sala.
Í kili skal kjörviður.
Bóndi er bústólpi
bú er landstólpi
því skal hann virður vel
