Um þessar mundir ætti venju samkvæmt vertíð að vera að hefjast um allt land og fólk að búa sig undir mikla vinnu og verðmætasköpun.
Nú ber hinsvegar svo við að í sjávarútvegi er verið að undirbúa það að hægja á allri vinnslu og semja við Vinnumálastofnun um að senda verkafólk og sjómenn á atvinnuleysisbætur. Kvótar eru að verða uppurnir og ekkert annað í stöðunni enn að senda fólkið heim, og bæta þannig í þann hóp tugþúsunda manna sem nú þegar þiggja atvinnuleysisbætur. Um allt land er sami tónninn í fólki.

Öllum ber saman um að stjórnvöld séu upptekin við allt annað en það að verja meginstoðir atvinnulífsins svo unnt sé að skapa þau verðmæti sem svo nauðsynleg eru til halda uppi þeirri þjónustu sem þjóðin svo vissulega þarfnast. Nú er ekki tími til að "sitja agndofa yfir Kastljósinu" eða afgreiða þessar manngerðu hörmungar sem "kjaftæði". Löngu er kominn tími til að taka mikilvægar ákvarðanir fyrir okkar litla þjóðarbú. Að gera ekkert er líka ákvörðun en þjóðin þarf á allt öðru að halda.Íslendingar verða að standa vörð um það sem fyrir er og standa þannig að verki að ekki komi til frekari kollsteypu í okkar samfélagi.

Grunnatvinnuvegirnir verða því að hafa rekstrarskilyrði, og það sem stendur í vegi fyrir að svo sé í dag eru m.a. kvótatakmarkanir stjórnvalda. Nú er ekki tækifærið til að leggja upp í of mikla verndun, við þörfnumst allra þeirra auðlinda sem við höfum aðgengi að til að landsmenn komist yfir erfiðasta hjallann.Ríkisstjórnin virðist – með stefnu sinni - vera staðráðin í að koma fyrirtækjum í sjávarútvegi, og þar með þeim sem þar starfa, á vonarvöl. Ef þeir sem stjórna fyrirtækjunum hegðuðu sér eins og forysta ríkisstjórnarinnar gerir í samningum um brýnustu mál, þá væri enn ver komið fyrir okkur öllum.

Erfið staða efnahagsmála, þröng kvótastaða margra fyrirtækja og óljós áform stjórnvalda um breytingar á fiskveiðilöggjöfinni magna upp óvissu í greininni. Það veldur kvíða víða um land og verulegum skaða. Menn þurfa og vilja vinnufrið. Ísland á mikið undir því að stöðugleiki ríki í sjávarútvegi; stór hluti íbúanna vinnur við sjávarútveg þar sem fiskvinnsla er snar þáttur í atvinnustarfseminni. Ef ekki verður brugðist skjótt við er ljóst að ótal mörg fiskvinnslufyrirtæki eru nauðbeygð til að grípa til lokana um lengri eða skemmri tíma með alvarlegum afleiðingum fyrir starfsfólkið, fyrirtækin og gjaldeyrisöflun þjóðarbúsins. Stjórnvöld verða að standa með atvinnulífinu og vinnandi fólki. Það er eina færa leiðin upp úr því aðgerðaleysisfeni sem þjóðin er föst í.