Standa þarf vörð um hagsmuni almennings og lágmarka tjón heimila landsins í þeim áföllum sem yfir ríða. Ríkisstjórn Íslands er ekki málsvari þess. Þar á bæ hafa menn barist fyrir hækkun skatta og gjalda, sem og niðurskurði á bóta og almannaþjónustu og vegið þannig að afkomu fólks og fyrirtækja. Augljóst er að þörf er á aðhaldi en hinu má ekki gleyma, að aukin verðmæti verða ekki búin til með hærri sköttum eða auknum niðurskurði heldur nýjum sóknarfærum sem skila munu þjóðarbúinu auknum tekjum.

Auknar álögur og skert þjónusta draga úr vilja almennings til að leggja sitt af mörkum en ný sóknarfæri eru til þess fallin að leysa úr læðingi aukinn drifkraft og bjartsýni. Ný sóknarfæri eru því lykillinn að bjartari framtíð Íslands. Þetta virðist ríkisstjórnin ekki skilja þar sem hún hefur ekki gripið til aðgerða sem stuðla að auknum hagvexti. Þar af leiðir að hún getur ekki brugðist við óskum tugþúsunda Íslendinga um betri lífsafkomu. Hvað er ríkisstjórnin þá að gera, kann einhver að spyrja. Á þessum umbrotatímum hafa íslensk stjórnvöld kosið að beina kröftum sínum nær eingöngu að þremur málum:

• Í fyrsta lagi er það samningagerð vegna Icesave-reikninganna, sem munu leggja gríðarlegar skuldbindingar á herðar allra Íslendinga - þó að engar lagalegar skuldbindingar kveði á um að almenningur eigi að taka á sig ábyrgð af gjaldþrotum einkafyrirtækis.
• Í öðru lagi eru um tvö hundruð manns á vegum stjórnarráðsins bundin við vinnu að umsókn um aðild Íslands að ESB þrátt fyrir að mikill meirihluti þjóðarinnar sé andvígur því máli. Að auki er svo gríðarlegum fjármunum varið í þetta fyrirfram vonlausa verkefni þrátt fyrir 100 milljarða halla ríkissjóðs.
• Í þriðja lagi einbeittu stjórnvöld sér svo að því verkefni allt síðastliðið ár að verja fremur hagsmuni fjármagnseigenda en skuldara þegar gríðarlegum starfskröftum og fjármunum var varið í það að hanna hið nýja bankakerfi landsmanna. Með einkavæðingu tveggja banka hefur stjórn og eignarhald þeirra verið fært frá ríkinu með þeim afleiðingum að lausnir á skuldavanda heimilanna og fyrirtækja eru í höndum vogunarsjóða og annarra kröfuhafa í þrotabú gömlu bankanna. Allt er enn eins og áður var nema hvað gegnsæið er minna, jafnræðið er ekkert, fyrirtækjum og fjölskyldum mismunað að því virðist að geðþótta.

Ef ekkert er að gert má öllum vera ljóst að rask á vinnumarkaði, með uppsögnum, atvinnuleysi og varanlegu tekjufalli hjá miklum fjölda fólks gefur að óbreyttu vísbendingar um að fjöldagjaldþrot fjölskyldna eru fyrirsjáanleg. Hækkun höfuðstóls lána - jafnvel langt upp fyrir markaðsverð eigna - með gríðarlega þyngdri greiðslubyrði leiðir til þess að umtalsverður fjöldi fjölskyldna sér fram á afkomubrest um ófyrirsjáanlega framtíð. Rík krafa er um almenna leiðréttingu á stökkbreyttum skuldum heimilanna. Rík krafa er um bætta réttarstöðu neytenda og aðskilnað í löggjöf um fjármál þeirra og lögaðila. Rík krafa er um aðgerðir sem gefa vonir um aukna atvinnu. Kallað er eftir aðgerðum sem byggjast á sanngirni og réttlæti.

Ríkisstjórnin verður að gefa gaum aðstæðum almennings og einbeita sér að úrbótum í þeim málum sem á landsmönnum brenna. Skapa þarf forsendur til þess að þjóðin endurheimti sjálfsvirðingu og geti sótt fram á nýjan leik. Full færi eru til þess.