Jónas Kristjánsson upplýsir reglulega á ferskri vefsíðu sinni hvað og hvar hann snæðir. Í sumar lýsti hann vandræðum sínum við það að finna ætan fisk á Akureyri. Með hæfilegum illvilja mátti draga þá ályktun að lýðurinn utan höfuðborgarinnar drægi fram lífið mestan part á trosi. Ég gerði athugasemd við þessar áhyggjur matgæðingsins og treysti á að hann kæmist nær matarbúri landsbyggðarinnar. Leitið og þér munuð finna eru ekki ólíklegri einkunnarorð sælkera en hver önnur. Í það  minnsta vinnur Jónas í þeim anda svo sem þessi  færsla hans HÉR ber vott um. Hann á heiður skilinn fyrir þrautseigjuna og þakkir fyrir færsluna. Jónas mun seint falla úr hor.

Í Námaskarði liggur alltaf í loftinu megn lykt, sem sumir kalla skítalykt, en stafar af allt öðrum ástæðum en ætla mætti. Brennisteinn var unninn í Hlíðarnámum og skapaði tekjur. Reykjahlíðarbræður eru sagðir hafa orðið vellríkir af sölu brennisteins í kringum siðaskiptin. Danakonungur eignaðist námurnar árið 1563. Þær voru notaðar af og til síðan, allt fram á miðja 19. öld.

Öðru máli gengir um lyktina af hinum svokallaða Icesave samningi. Allt frá því hann var borinn á borð fyrir þjóðina með þeim hálfkveðnu vísum og jafnvel ferskeytlum sem stjórnarliðar og ríkisstjórn stráðu um sig - þegar gengið var að þeim - hefur verið óþefur af því máli öllu. Þegar lokinu var loks lyft af Icesave samningnum kom í ljós að enginn misskilningur var í þefskyni almennings. Ólyktin var svo megn að þjóðinni ofbauð.

Mikið ber á þessu fyrirbrigði í þjóðfélaginu um þessar mundir. Mest ber á fullyrðingum um að þessi eða hinn hafi hvorki vit né getu til þess að tjá skoðanir sínar um það álitaefni sem til umfjöllunar er hverju sinni. Þekkustu fulltrúar þessa hóps í íslensku þjóðlífi eru án alls vafa þeir ágætu bræður frá Bakka í Svarfaðardal, Gísli, Eiríkur og Helgi. Sögur af heimskupörum Bakkabræðra hafa lifað lengi með þjóðinni.

Fjölskylda mín hefur stundað þetta í áratugi og þekkingin færist milli kynslóða. Reykingakofarnir standa klárir í brekkunni ofan við Efstakot og fyrir u.þ.b. háflum mánuði var farið til svarðartekju. Svörðurinn var tekinn í landi Sauðaness norðan Dalvíkur. Um þann fornfræga stað segir á Wikipedia: